يتيم خانه را ببينيم؟

بالاخره فرصتي شد تا فيلم «يتيم خانه ي ايران» رو ببينم؛ فيلمي اکشن، قهرمان محور، درام و تاريخي از ابوالقاسم طالبي که قوي، خوش ساخت، و جذابه و محتواي غني، اتفاقات داستاني زياد و متنوع، بازي خوب بازيگران، گريم، لباس و صحنه آرايي هاي منطقي، جلوه هاي ويژه و کارگرداني خوب اون قدرت ميخکوب کردن بيننده رو تا آخر فيلم داره.

طالبي در «ينيم خانه ي ايران» به يکي از قديمي ترين دشمنان مردم ايران و به تعبيري در ادامه ي فيلم فوق العاده ي «قلاده هاي طلا» به صورت تخصصي تر به يکي از اصلي ترين ارکان فتنه ي منفور سبز در سال 88 يعني انگليس پرداخته.

سوژه ي فيلم ضمن قدمت زياد، بسيار بکر و دست اوله؛ چرا که با گذشت يک قرن از اون واقعه هنوز درباره ش فيلمي ساخته نشده بود و وجه راز آلودش وقتي معلوم ميشه که ميبينيم با وجود اهميت و عظمت واقعه، حتي در کتاب هاي درسي مدرسه و دانشگاه هم اثري از اون نيست! گويا طبق يک تباني گسترده و نانوشته قرار بوده دست هاي خون آلود انگليس جنايتکار و روباه صفت در يک قتل عام گسترده و نسل کشي برنامه ريزي شده در ايران مظلوم و مسلمون رو نشه! حتي پس از انقلاب، علاوه بر غفلت انقلابيون، همواره به اصطلاح روشنفکران سعي در سانسور و کتمان اين قسمت از تاريخ فراموش شده ي ايران داشتن؛ غربزده هايي که پس از کشف هويت پليد وابستگيشون، معمولاً سر از لندن درميارن! و به دامن همون هايي ميرن که به خودشون لقب نجيب زاده ميدن، در حالي که حرامزاده هايي هستن که تنها در سالهاي 1296 تا 1298، نيمي از جمعيت ايران رو به قتل ميرسونن!

اين فيلم با با زي خوب «عليرام نورايي» در نقش قهرمان، داستان يکي از نزديک ترين ياران ميرزا کوچک خان جنگلي رو بهانه ي نماياندن بي پرده تر چهره ي کثيف انگليس و اوج زذالت استعمار پير در استثمار و قرباني کردن يک ملت براي رسيدن به اهداف استعماريش قرار داده؛ انگليسي که رهبر معظم انقلاب اون رو انگليس خبيث ناميدند و آيت الله بهجت اون رو از اخبث خبائث روي زمين، بلکه از متوحش ترين کساني که اسم انسانيت روي خودشون گذاشتن دونستند. و اين در حاليه که بسياري از وزرا و مسئولان بلند پايه ي دولت ما تحصيلکرده و تربيت شده ي انگليس هستند و در سال هاي اخير هم با تلاش هاي گوناگون از جمله برجام و بازگشايي سفارت انگليس در ايران سعي شده پاي اون مجدداً به کشور زخم خورده ي ما باز بشه و طبيعتاً نمايش اين فيلم با اهداف و عملکرد افراد زيادي در تعارض قرار داره. شايد هم اين موضوع در اخلال هاي صورت گرفته در اکران اون تأثير زيادي داشته!

اما موضوعي که عوامل ساخت اين فيلم رو شايسته ي تقدير ميکنه اينه که اولاً با آگاهي از اين که چنين فيلمي بر خلاف فيلم هاي اصغر فرهادي و امثالهم به دليل رويکرد ضد استکباري و کشف حقايقي که به ضرر مستکبران امروز دنيا داره، امکان گرفتن جوايز جشنواره هاي مطرح دنيا رو نداره، ساخته شده و ثانياً احتمال تحريم عوامل فيلم توسط جريان غربگرايي که در سينماي امروز ما وجود داره هم در انگيزه ي خالصانه ي اونها خللي وارد نکرده. حتي شايد براي سازندگان اون قابل حدس هم بوده که در کسب پروانه ي نمايش، مرحله ي اکران، فصل اکران و ... دچار مشکل بشن! بنابراين هر گونه تقويت اين فيلم، جواب شايسته ايه به غيرت ملي و خدمت اونها به اين ملت مظلوم با روشنگري و عبرت آموزي براي ممانعت از تکرار چنين حوادث تلخ و وحشتناکي.

اسم فيلم هم به خوبي نمايانگر وضعيت اون روزهاي سياه در ايرانه؛ ايراني که به علت سرسپردگي، وطن فروشي، خيانت، بي غيرتي و بي عرضگي حاکماني مثل رضا شاه که هنوز هم کساني از اون به نيکي ياد مي کنن، به يتيم خانه اي تبديل شده بود که هر دزد و غارتگري به خودش جرأت مي داد تو سر يتيماش بزنه. و طبق ديالوگ خانوم خردمند در فيلم «اگه ما علمدار داشتيم، وقتي بيگانه اي يک وجب پاش رو داخل ايران ميذاشت، همون لب مرز خفتش ميکرديم!»

و امروز خدا رو هزارن بار شکر ميکنيم که علمدار داريم و در سايه ي تبعيت از رهنمودهاشون و افزايش آگاهي و بصيرتمون به لطف خدا به تقي زاده ها و سيد ضياءهاي زمان اجازه نميديم زمينه ي چپاول استعمارگراني مثل انگليس و همپياله هاي غربيش رو دوباره در اين کشور ستمديده فراهم کنن!

و ايران ديگر هرگز يتيم خانه نخواهد شد!

حسن صياد