در يکي از مناظره ها از زبان آقاي رئيسي شنيديم که: از مظلوميت هاي نظام است که دولت ها پس از اتمام دوره ي مسئوليت خود در نقش اپوزيسيون ظاهر مي شوند!
و در روزهاي اخير مي بينيم که حسن روحاني، علاوه بر ايفاي نقش اپوزيسيون (حتي قبل از اتمام کامل مسئوليت خود!)، در تغيير رويکردي آشکار و به عبارتي، روشن کردن مواضعي که قبلاً کتمانشان مي کرد، اين بار به صراحت به سپاه و بسيج حمله مي کند، نهادهاي انقلابي را زير سؤال مي برد، با فرمايش مقام معظم رهبري تقابل مي کند، عدم اعتقاد خود به جبهه ي مقاومت را ابراز مي کند، سنگ دشمنان فرهنگي ما را به سينه مي زند، از سران فتنه و آشوبگران سال 88 حمايت مي کند و حتي در پي جلب نظر منافقان و مفسدان في الارض سال هاي آغازين انقلاب اسلامي نيز بر مي آيد!
اين اقدامات و سخنان هنجار شکن و دشمن شاد کن روحاني تنها يک علت دارد و آن اين است که او به دليل عملکرد بسيار بد و ذليلانه و همچنين افزايش نارضايتي و نااميدي مردم، از رويگرداني مؤمنين و دوست داران انقلاب و نظام اسلامي از خود اطمينان حاصل کرده و به همين علت براي فرار از شکست در انتخابات، به رأي هاي آلوده متوسل شده و قصد دارد با کمک فتنه ي سبز، منافقان، وابستگان اعداميان و مفسدان في الارض و همه ي بدخواهان نظام و انقلاب اسلامي، 4 سال ديگر بر مسند قدرت تکيه زند!
در طول نزديک به 4 دهه از عمر انقلاب اسلامي، چنين تقابلي از سوي دولت مستقر تنها يک بار از سوي بني صدر صورت پذيرفت! و آن هم نتيجه اي نداشت جز خفت، ذلت و حذف هميشگي از نظام مقدس اسلامي و اذهان پاک مردم محروم و مظلوم ايران عزتمند.
حسن صياد

برچسب:
نویسنده: کامیار کاظمی